Primeur in Limburg voor kerk Vredepeel

Bisschop Harrie Smeets zegende zondag 3 februari onder grote belangstelling de verbouwde kerk in van het rectoraat Koningin van de Vrede in Vredepeel. Het is een primeur in Limburg omdat het de eerste kerk is met een gemengde functie. Een deel van het oorspronkelijke gebouw blijft als kerk in gebruik terwijl het andere deel is verbouwd tot gemeenschapshuis.

De kerk is verkleind, een kwartslag gedraaid en er is een nieuw altaar geplaatst. Vandaar dat de kerk opnieuw moest worden ingezegend. Dat deed bisschop Smeets zondagochtend aan het begin van de viering door met een wijwaterkwast rond te gaan. “Ik ga niet alleen stenen maar ook mensen zegenen”, sprak Smeets. Hij haalde de geschiedenis aan van het ontginningsdorp in de Peel. Vredepeel is gesticht in 1955. In 1962 werd de eerste steen voor de kerk gelegd. Op pinksterzondag 23 juni 1963 leidde deken Loonen de allereerste dienst. Voor die tijd behoorde Vredepeel tot de parochie van Merselo. Op 22 augustus 1963 zegende bisschop Moors de kerk in. Smeets herinnerde er ruim 55 jaar later aan dat de start van het jonge rectoraat niet zo gemakkelijk was. “De eerste drie rectoren hebben het samen maar twee jaar volgehouden in Vredepeel.”

Harrie Smeets sprak lovende woorden over de gemeenschapszin in Vredepeel. “Mensen met een nuchter boerenverstand die willen samenwerken en vooruitkijken.” Hij noemde de vernieuwbouw van de kerk een voorbeeldproject voor andere dorpen.

Het bisdom krijgt door de terugloop van het aantal kerkgangers steeds vaker te maken met herbestemming van kerkgebouwen. In de afgelopen jaren zijn bijna zeventig parochiekerken gesloten. Sommige zijn afgebroken en andere staan leeg in afwachting van een nieuwe bestemming die niet altijd makkelijk te vinden is. Het bisdom wil alleen meewerken als de sacrale functie op enige manier behouden blijft. Zo niet, dan kiest het bisdom liever voor sloop.

Smeets prees de oplossing van Vredepeel. “Het is een plek waar mensen elkaar kunnen ontmoeten en waar ze God in hun midden houden. In hoop dat dit gebouw een goede toekomst tegemoet gaat. Ik doe een beroep op de inwoners de parochie te blijven steunen.” Pastoor Jos Boon wilde in zijn dankwoord geen namen noemen. “Toch moet ik een uitzondering maken voor Toon van Hoof. Het heeft bloed, zweet en tranen gekost. Als hij er niet was geweest, weet ik niet hoe het was afgelopen.” In zijn slotwoord sprak Jan Classens van het kerkbestuur van een sprookje. “Terwijl steeds meer kerken moeten sluiten is dit te mooi om waar te zijn. Zonder de inzet van zo veel vrijwilligers was dit niet tot stand gekomen”, zei hij. “Kerk en gemeenschapshuis zijn naar elkaar toegegroeid. Het zijn immers dezelfde mensen die er komen.”