Lisa Dreesens overwint kou

Lisa Dreesens (27) uit Venray heeft haar ultieme uitdaging volbracht. Ze zwom van Dover in Engeland naar Calais in Frankrijk in tien uur en 19 minuten. Haar grootste uitdagingen onderweg waren de kou en de metershoge golven. Ze vertrok zondag 1 september om 14.15 uur in Dover en kwam rond 01.00 uur uitgeput in Frankrijk aan.

Het was allerminst zeker of de tocht door zou gaan. Lisa had de hele week spanning of ze al dan niet zou mogen starten. “Op zaterdag belde de kapitein met de vraag of ik mogelijkheden had om een andere keer terug te komen. De voorspellingen waren te slecht en hij durfde het niet aan. Dat was behoorlijk deprimerend”, vertelt Lisa vanuit Dover. Maar zaterdag om 23.00 uur kwam een telefoontje van de kapitein. “Hij vertelde dat er een kleine kans was dat we zondagmiddag konden vertrekken. Zondagmorgen 06.00 uur zou hij terugbellen, maar nadat hij om 06.45 uur nog steeds niet gebeld had, heb ik zelf gebeld”, zegt Lisa. Het verlossende woord kwam eruit. Er kon gestart worden, maar de kapitein maakte wel duidelijk dat het vanwege de stormachtige weersomstandigheden een zware tocht ging worden. “Maar ik wilde het ongelofelijk graag en was bereid om risico’s te nemen.”

De voorspellingen die de kapitein deed kwamen uit. Windkracht 6 werd gemeten en de golven werden naarmate de avond inviel steeds hoger. “Mijn ouders, vriend en coach moesten reddingsvesten aan op de boot. De kapitein had enkele malen laten vallen dat hij de tocht wilde staken. Achteraf vertelde mijn coach dat hij niet meer naar de kapitein op het dek ging om de discussie te vermijden. Maar het was echt gevaarlijk, op de boot moesten ze opletten dat ze er niet afvielen”, zegt Lisa.

Naast de hoge golven en sterke windkracht was er nog een grote tegenstander: de kou. De temperatuur van het water was 18 graden, waar 16 graden het minimum is. “Maar door de zware omstandigheden ging veel energie naar het zwemmen en dus minder naar het warm houden van het lichaam”, vertelt ze. Vanaf de boot kreeg ze tijdswaarnemingen door. Waar ze vooraf nog dacht aan een recordpoging, had ze dat bij de start al uit haar hoofd gezet. Dat was simpelweg onhaalbaar vanwege de zware omstandigheden. Finishen was het belangrijkste. “Op een bepaald moment kreeg ik door dat het nog 3 uur en 50 minuten was. Een uur later was het 3 uur 30 minuten. Dan ga je je afvragen of je nog vooruit komt. Dat is mentaal wel heel zwaar geweest. Zeker als je merkt dat de kou vat op je lichaam heeft.”

Haar ‘broertje’ en eveneens topzwemmer Dion Dreesens was naar Calais gereden om haar zus te zien finishen. “Ik kreeg door dat het nog 10 minuten was. Maar het was helemaal donker en ik had geen idee waar ik naartoe zwom. Ik geloofde het niet. Maar ze wezen me op de lampen van de auto van Dion. Die kon ik in de verte zien. “Dat stukje gaat nog wel lukken dacht ik toen.” Maar het laatste stuk moest ze zich een weg banen tussen rotsen en stenen. Dat zorgde voor verschillende verwondingen. Even later zette ze voet op Franse grond en had ze haar tocht vervolmaakt.

Terugkeer

Haar prestatie kon niet meteen gevierd worden. Het strand in Calais was donker en haar broer Dion kon ze niet bereiken. Vanwege de immigratieregels moesten ze meteen terugkeren. “Ik ging de boot op, kreeg een paar knuffels en binnen vijf seconden gaf de kapitein vol gas terug naar Dover”, vertelt ze. Het was inmiddels 01.00 uur. De terugreis duurt normaal gesproken twee uur, maar vanwege het slechte weer deden ze er 4,5 uur over. Na een autorit van 45 minuten op Engelse bodem kon ze haar uitgeputte lichaam eindelijk rust geven.

Voorlopig gaat de Nederlands kampioene marathonzwemmen even niet trainen. “Nee, mijn lichaam is erg moe. Samen met mijn vriend ga ik eerst nog even van de omgeving hier genieten. Ik ben heel blij dat het gelukt is.”