Geplukt Bert Arts

Denk je aan Bert Arts dan denk je aan Castenray. Hij is onder andere voorzitter in de dorpsraad en is initiatiefnemer van Residence de Stek. Naast vrijwilligerswerk werkt hij nog 36 uur in het ziekenhuis in Venray. Deze week wordt Bert Arts (64) geplukt.

Zijn carrière als verpleegkundige begon hij op 16-jarige leeftijd als aspirant in de voormalige psychiatrische kliniek St. Servaas in Venray. Na ongeveer zes jaar daar gewerkt te hebben, besloot hij om de opleiding tot A-verpleegkundige te gaan volgen. Na het behalen van dit diplma ging hij al snel over tot het volgen van de specialistische opleiding tot intensive care verpleegkundige. Op de intensive care heeft Bert met veel plezier gewerkt tot ongeveer zijn 48e.

"Ik besloot toen een nieuwe uitdaging aan te gaan en ging de opleiding tot spoedeisende verpleegkundige volgen. Tot voor twee jaar terug heb ik ook hier met volle tevredenheid gewerkt. Ik heb het werk altijd graag gedaan, maar op de vestiging in Venlo was het erg hectisch. Het ziekenhuis is altijd in beweging, er verandert veel. Door het ontstaan van gezondheidsproblemen ben ik toen ik Venray gaan werken als calamiteitenverpleegkundige. Op deze locatie is er geen spoedeisende hulp.” De minder hectische omstandigheden in zijn huidige werk hebben geleid tot het verdwijnen van de gezondheidsklachten. “Volgend jaar ga ik met pensioen en daar ben ik toch wel erg blij mee.” Voordat Bert met pensioen gaat, viert hij eerst nog zijn 40-jarig jubileum bij VieCuri. 

Als de dienst in het ziekenhuis erop zit, is hij te vinden in Residence de Stek, de oude dorpsschool die verbouwd is tot een complex van vijf seniorenwoningen met een ontmoetingsruimte voor alle dorpsbewoners. Bert was kartrekker van dat project. In eerste instantie had hij zijn zinnen gezet op het vrijkomende gebouw van loonbedrijf Hendrix-Smits aan de Lollebeekweg in Castenray, maar dit plan sneuvelde drie jaar geleden. “Ik was eerlijk gezegd best beschadigd door het mislukken van dit eerste project.
Toen gemeente Venray mij benaderde om het oude schoolgebouw te verbouwen, zag ik daar wel kansen in en heb ik het oude plan weer uit de kast gehaald. Half Castenray dacht dat het niet zou lukken, maar toen de toezegging van een forse Provinciale subsidie er was, begon al snel de verbouwing.”
Samen met een vaste groep van ongeveer tien vrijwilligers begon Bert aan de verbouwing. Uiteindelijk hielpen zo’n zestig Castenrayers vrijwillig mee met het project. Ook Bert’s vrouw dacht mee. “Zij was en is mijn rechterhand en ziet het ook als een hobby. Ze helpt nu nog steeds samen met twee vrijwilligers met het opzetten van activiteiten in de ontmoetingsruimte.” Toen de woningen uiteindelijk klaar waren, stonden de ouderen te springen om een woning, vertelt Bert. “Het ging voortreffelijk, er is nu zelfs een wachtlijst. Het fijnste gevoel is dat de bewoners gelukkig zijn. Het ontroert me dat iemand tegen me zei dat wij zijn leven gelukkiger hadden gemaakt. Dat de bewoners blij zijn, is de kers op de taart.”
Flink trots
Verbouwen ziet Bert als een hobby. Eerder verbouwde hij een boerderij, bouwde hij een eigen woning in Overloon en verbouwde hij het gemeenschapshuis in Castenray.
Dat Bert nooit stil heeft gezeten, is ook te zien aan de lijst met bestuurlijke functies die hij betrad. Zo zit hij drie jaar in het kerkbestuur als voorzitter. Hij zorgde er onder andere voor dat de pastorie werd opgeknapt. Ook toen de dorpsraad op zijn gat lag, was Bert de persoon die voor nieuw leven zorgde als voorzitter. “Maar alleen kun je niks, je hebt altijd anderen nodig. Zodra we vrijwilligers in Castenray nodig hebben, dan komen ze. Dat maakt me flink trots”, zegt Bert.
Ook ging hij jarenlang mee als verpleegkundige naar Lourdes en bij activiteiten van De Zonnebloem. “Dat was een hoop werk. Ik wilde namelijk eerst met iedereen kennismaken voordat we vertrokken.”
Kortgeleden ontving Bert een Koninklijke onderscheiding voor zijn betrokkenheid bij de lokale gemeenschap. Volgens hem kwam het lintje niet als een verrassing. “Mijn vrouw had in een groepsapp gereageerd dat iedereen 6 september vrij moest houden. Ze had niet in de gaten dat ik ook in die app zat. Ik wist dus dat er die dag wat ging gebeuren.” Volgens Bert zat de zaal vol met veertig mensen. “Het was overweldigend, want ik sta liever niet zo groot in de belangstelling. Een lintje geeft wel een stuk waardering voor het werk. Ik heb een week niet door het dorp kunnen lopen, iedereen bleef me feliciteren. Het was een leuke ervaring”, vertelt Bert.

Ondanks dat Bert altijd bezig is, vindt hij het fijn om op vakantie te gaan met zijn vrouw. “Ik ben net terug van een weekend weg. We zijn met de caravan naar Ohé en Laak geweest. Als ik straks met pensioen ben wil ik meer rondreizen. Vooral het gebied in Zuid-Spanje vind ik erg mooi. Het is er nooit van gekomen om een lange reis te maken. Ik denk dat ik me niet ga vervelen als ik met pensioen ben. Ik heb altijd gezegd dat ik me dan bijvoorbeeld bij de groenploeg aansluit.” Bert heeft drie kinderen en drie kleinkinderen. Elke maandag past hij of zijn vrouw op de kleinkinderen. “Dat vind ik geweldig. Ik heb er nu soms te weinig tijd voor, maar straks als ik met pensioen ben natuurlijk wel. En dan gaan zij hierin voor.”
Tekst en beeld: Jeanine Hendriks