Geplukt: Ad Welten (Venray)

Hij maakte muziek met Ilse DeLange en trok met de bands waarin hij speelde de hele wereld over. Dichter bij huis geeft Ad Welten al enkele decennia gitaarles, waarvan grote tijd in het onlangs ter ziele gegane Kunstencentrum Jerusalem. Naast zijn werkzaamheden als muzikant tennist hij zo nu en dan en is hij soms ook op de mountainbike te vinden. Deze week wordt Ad Welten (61) uit Venray geplukt.

Het is dringen in de gang van de woning van Ad Welten, waar gitaren de muur aan weerszijden sieren. Het instrument hoort bij Ad als discussies over Zwarte Piet ten tijde van Sinterklaas en oliebollen bij oud en nieuw. Al op jonge leeftijd had de Brabander, inmiddels ruim twintig jaar woonachtig in Venray, een fascinatie voor de muziekwereld en in het bijzonder voor de countrymuziek. Nog vóór zijn twintigste ging Ad deel uitmaken van de Ruud Hermans Band. “Ik had steelgitaarles van Had Verheijen. Hij wist dat ik ook basgitaar speelde. Toen de bassist in hun band vertrok, vroeg Had of ik auditie wilde doen. Een week later zat ik bij de band”, lacht Ad. Met de Ruud Hermans Band kwam hij op vele plekken. “We waren echt een inter­nationale band en trokken door Europa en Amerika én ­kwamen zelfs op de Filipijnen. Desondanks is de grote doorbraak waar we toen naar zochten er eigenlijk nooit geweest.”

Lesgeven in Venray

Zo’n twee jaar nadat Ad begon bij de Ruud Hermans Band, meldde hij zich na een jaar vooropleiding aan voor het Conservatorium. Hij startte met een studie klassieke gitaar en combineerde dat met optredens. “Toen ik 26 was, studeerde ik af. Daarna ben ik eigenlijk al een beetje voor mezelf begonnen met het geven van gitaarlessen. Vanuit de radioshow van Ruud Hermans bij de KRO haalden we daarnaast buitenlandse artiesten naar Nederland. We hebben ook enkelen van hen begeleid, zoals bijvoorbeeld Vince Gill en Steve Wariner.” Als gitaardocent had Ad in zijn beginjaren zo’n veertig tot vijftig leerlingen onder zijn hoede. Na verloop van tijd kreeg hij een telefoontje van de directeur van de muziekschool in Venray. “De gitaardocente die daar in dienst was, ging weg. Hij vroeg of we iets voor elkaar konden betekenen. We hadden een gesprek en ik werd aangenomen. Ik moest mezelf nog wel scholen in het elektrisch gitaarspel. Zodoende ben ik nog vier jaar teruggegaan naar Maastricht. Twee dagen in de week naar Maastricht, ‘s avonds lesgeven en studeren: dat waren heavy tijden.”

Te laat betaald

Daarnaast timmerde Ad ook zélf als muzikant aan de weg. Na de Ruud Hermans Band diende de gitarist Tulsa en later de Moonlight Riders. Bij die laatste band kwamen Ad en zijn mede-muzikanten voor een uitdaging te staan toen de zanger na verloop van tijd stopte. De manager gaf aan nog wel iemand uit het noorden van het land te kennen. Het bleek te gaan om Ilse DeLange. “Zij was toen ongeveer 17 en heeft zo’n tweeënhalf jaar bij ons in de band gespeeld. Daarna brak ze definitief door. Een jonge meid die goed country zong, dat was namelijk wel gewild. We wonnen als band in die tijd een award voor de populairste countryband van de Benelux en persoonlijk won ik in 1997 een award voor het beste nummer van het jaar. Dat nummer had ik geschreven. Het heette ‘no more you’.” De prijzen­ staan nog altijd in de werkkamer van de muzikant. Ad haalde in die tijd ook Wim van de Vliert bij de band. De bandnaam veranderde op voorspraak van de manager, die vond dat ze altijd te laat betaald kregen voor het optreden, in Cash on delivery. Ad en Wim zijn als enige nog over van de oorspronkelijke band, waarmee ze onder dezelfde naam nog zo’n vijf tot zes keer per jaar optreden.

Terug in het oude kunstencentrum

“De mix tussen mijn werkzaamheden als beroepsmuzikant en het geven van gitaarlessen heb ik altijd als een hele prettige ervaren”, vervolgt Ad. Het was dan ook een hard gelag voor de muzikant toen het kunstencentrum in 2017 ophield te bestaan. “Na dertig jaar stond ik buitenspel, dan moet je wat. Ik ben echt een gepassioneerd docent. Ik zeg weleens tegen een collega: ons beroep sterft uit. Het ambacht is er niet meer. Gitaar spelen is namelijk echt een ambacht.” Hoe dan ook, Ad besloot om voor zichzelf te starten als docent. “Ik heb een ruimte gehuurd en geef nu al twee jaar gitaarles bij Kamerton op het industrieterrein in Venray. Binnenkort ga ik echter als huurder terug naar het oude kunstencentrum, naar mijn eigen ruimte. Ik denk dat het een groot gemis is dat er geen kunstencentrum meer is in Venray.” Naast het coachen van individuen begeleidt Ad ook bands.

Dirigent en nominatie

In de meest letterlijke zin van het woord doet hij dat sinds kort als dirigent van het nieuwe Venrayse rockkoor. “We zijn sinds september begonnen. Tot aan januari is het een soort try-out. Het begint langzaam vorm aan te nemen.” De eerste indrukken van het dirigentschap, iets wat nieuw is voor Welten, zijn goed. “Ik vond het in het begin wel spannend, maar wil iedere uitdaging aangaan. Ik benader het niet als een klassiek dirigentschap. Het bevalt heel erg goed.” Voorts werd de muzikant onlangs nog genomineerd voor de Cultuurprijs vanwege zijn inbreng bij de Red Box Sessions. “Ik werk nu al een jaar of twee op vrijwillige basis bij de Schouwburg voor het techniek en geluid. Zodoende ben ik gevraagd om bij dat project een soort schakel tussen techniek en artiest te zijn. Ik ben echter niet alleen initiator van de Red Box Sessions. Ik doe dat samen met Peggy Keijsers en Marcel van Staveren. We zitten maandelijks bij elkaar. Het tweede seizoen staat voor de deur.”

Tennissen en mountainbiken

Ad woont sinds 1999 samen met zijn vriendin Monique Verhoeven. Hij heeft drie kinderen: Cindy, Ilse en Frank. Zij wonen alle drie in Noord-Brabant. Ilse heeft twee zoons, waardoor Ad al een aantal jaren opa is. “Daarnaast tennis ik al vanaf mijn twintigste. Dat doe ik bij TC Rodhe. In het najaar speel ik competitie op vrijdagmiddag, terwijl we in het voorjaar op zaterdag in de competitie tennissen. Daarnaast probeer ik ook een paar keer per maand te gaan mountainbiken. Een laatste passie die ik heb, is vliegvissen. Ik heb dat overgenomen van Had Verheijen, maar helaas komt dat er niet nu meer van vanwege mijn drukke bestaan.” Dat laatste is voor de zzp’er en beroepsmuzikant alleen maar een goed teken.

Tekst en beeld: Dennis Stiphout