'Luister naar je eigen lichaam en naar je eigen verstand'

De 58-jarige Jeanny Vaessen uit Venray heeft het coronavirus, maar werd volgens haar lange tijd niet serieus genomen. Nadat haar klachten verergerden, werd ze positief getest op het coronavirus in het UMC in Maastricht. "Ik heb zoveel gehuild, dat wil niemand weten."

Jeanny is een alleenstaande vrouw die door een handicap is thuis komen te zitten en niet kan werken. In december kreeg ze klachten die leken op een griep, omdat de klachten in februari nog aanhielden, nam ze contact op met het RIVM. "De instantie zei tegen me dat het om een griep ging. Begin maart moest ik naar het UMC in Maastricht en daar ben ik positief getest op corona." Hoe Jeanny het virus heeft kunnen oplopen, blijft een vraag. Volgens haar is er een groot vermoeden. "Ik ben nergens anders geweest dan in het zwembad en in het ziekenhuis. Een vrouw die ik eerder tegenkwam in het ziekenhuis was wel erg ziek."


Jeanny hoefde zelf niet in het ziekenhuis te blijven. Ik ben niet rijp genoeg voor de intensive care. Wanneer ik koorts krijg, moet ik direct bellen met het ziekenhuis. Ik krijg wel de nodige medicijnen voor mijn klachten. Ik heb het stervenskoud, vreselijke hoofdpijn en een vies, lam gevoel. Mijn lijft voelt aan als een dweil die 100 kilo weegt." Volgens Jeanny bellen de artsen regelmatig met haar om te vragen hoe het gaat. Toch kunnen zij haar angst en boosheid niet wegnemen, zegt ze. "Ik ben boos, omdat er wordt gezegd dat het virus alleen bij ouderen fataal kan worden, maar de jeugd loopt ook gevaar. Luister naar je eigen lichaam en naar je eigen verstand. De angst zit hem in het verloop; niemand kent de toekomst. En het virus is van mens tot mens verschillend."


Omdat ze zich eenzaam voelt vanwege de thuisquarantaine, deed Jeanny een oproep op Facebook waar ze mensen vroeg om een kaartje naar haar te sturen. "Inmiddels heeft ze verschillende kaarten in de bus gehad. "Dat is zo lief. Nu merk je pas wat het echt is als je ziek, gehandicapt en eenzaam bent en tot die ergste doelgroep hoort. Mensen onderschatten wat deze doelgroep doormaakt. Je dagelijkse leven is totaal ontwricht; je kan ook niet even een frisse neus halen of de boodschappen doen. Om medische redenen moet ik zwemmen, maar ook dit kan niet meer. Tv-kijken is voor even leuk, maar niet voor lang. Ik ben iemand die ondanks alles stevig in haar schoenen staat, maar dit is onmenselijk en het vraagt het onderste uit de kan van de mensen. Ik word op dit moment geleefd. Ik wil alle mensen in de regio met dezelfde kwalen een hart onder de riem steken. Ik hoop dat ze erover praten."