Geplukt Ignacio Conor Venray

Voor de liefde verhuisde de op St. Maarten geboren Ignacio Conor naar Venray. Hij is docent Engels, is songwriter en bracht onlangs zijn eerste boek uit. Deze week wordt Ignacio (48) geplukt.

Muziek maken, dichten en korte verhalen schrijven: zijn hele leven is Ignacio al met taal bezig. Maar het idee om een boek te schrijven, kwam pas een jaar of twee geleden, na het overlijden van zijn vader. “Ik was op St. Maarten voor de begrafenis en zag daar mijn familie weer. Het viel mij op hoe ontwikkeld zij waren en wat ze allemaal hadden bereikt in hun leven. Ik besefte daar dat ik ook iets wilde achterlaten. Toen ontstond het idee om een boek te schrijven.” Waar anderen misschien eerst maanden onderzoek doen en een schrijfplan maken, klapte Ignacio gewoon zijn laptop open en begon te tikken. “Nee, ik had absoluut geen last van een ‘writers block’, eerder het tegenovergestelde”, zegt hij lachend. In een half jaar tijd had hij zijn verhaal dan ook op papier staan. Het boek, dat gaat over een man die alles kwijt is, is een mix van fictie en non-fictie en bevat ook autobiografische elementen. “Na het beëindigen van mijn vorige relatie kwam ik in een diep dal terecht. Ik zat in de schuldsanering, had geen huis, het was echt een dieptepunt in mijn leven. Uiteindelijk zijn er anderen op mijn pad gekomen, waar ik van heb kunnen leren zodat ik mijzelf verder heb kunnen ontplooien. Die ervaringen heb ik in het boek gebruikt. Het gaat erover hoe je je leven weer op de rails kunt krijgen.”

Wonen in het paradijs
Ignacio groeide op als oudste in een gezin van vier. Hij heeft één jongere broer en twee jongere zusjes. In zijn jeugdjaren kwam het toerisme op St. Maarten tot bloei. “Er werden grote hotels en casino’s gebouwd. We gingen vaak met ons gezin naar het strand en ik speelde vaak met vrienden buiten. We woonden echt in een paradijs.” Als kind was Ignacio verlegen en wat op de achtergrond. Als tiener bloeide hij op en durfde hij meer te ondernemen. Zo richtte hij samen met een paar vrienden een stichting op. “We hadden een muziekgroep en wilden geld inzamelen zodat we muziekinstrumenten konden kopen en in een studio een lied op konden nemen. Onze groep heette Radical en we maakten rapmuziek. We gingen bedrijven af en hielden een verkooppitch om zo geld in te zamelen. Uiteindelijk bracht dat 500 dollar op. Ik denk wel eens: waar zien die jaren gebleven dat ik zo ondernemend was?”, grapt hij. “Muziek is altijd een onderdeel van mijn leven geweest. Ik kom uit een muzikale familie. Mijn vader was muziekdocent, een neef van me is producer en ook andere familieleden maken muziek.”

Begeleiden jonge mensen
Op zijn 17e kreeg Ignacio de kans om met een beurs in Nederland te gaan studeren. Hij koos voor de opleiding tot laborant, maar kwam er snel achter dat dit niets voor hem was. “Het was een pittige studie met veel wiskunde en dat lag me niet.” Hij maakte de overstap naar fysiotherapie, maar ook dat bleek niet de juiste keus. “Ik heb toen even een paar maanden pas op de plaats gemaakt en gedacht: wat wil ik nu echt?” Op aanraden van zijn moeder besloot hij zich aan te melden voor de studie Engels. “Ik heb toen wel met mezelf afgesproken dat ik het in één keer zou halen. Ik had namelijk al achterstand opgelopen.” Dat lukte en na zijn afstuderen kreeg hij een baan op een school in de Schilderswijk in Den Haag. “Ik kwam net van school en miste nog de ervaring, waardoor ik het in het begin lastig vond om een klik te krijgen met de leerlingen. Ook toen heb ik op een gegeven moment afstand genomen om erachter te komen hoe ik hen beter kon begrijpen. En dat werkte. Het leuke aan lesgeven vind ik het begeleiden van jonge mensen.”

In de luiers
Na een jaar stapte Ignacio over naar een school in Rotterdam, waar hij ook woonde, en gaf de jaren daarna les op scholen in de regio. Een paar jaar geleden leerde hij de uit Venray afkomstige Magna kennen. Net als hij ook werkzaam in het onderwijs. “Zij is lerares Nederlands en heeft mijn boek ook gecorrigeerd. Zonder haar was het er niet gekomen. Een jaar of drie geleden ben ik toen naar Venray verhuisd. Het gekke is, ik heb vroeger altijd gedacht dat ik ooit nog eens in Limburg zou gaan wonen.” Samen met Magna kreeg hij een dochter die nu 2 jaar is en een zoontje van 12 weken. Uit een eerdere relatie heeft Ignacio nog een zoon van 17 jaar. “Of het wennen was om na zoveel jaar weer in de luiers te zitten? Nou, ik vind het vooral een eer dat ik dit weer mee mag maken.”

Na het afronden van zijn boek, kwam het niet meteen bij Ignacio op om het ook daadwerkelijk uit te geven. “Ik had het vooral voor mezelf geschreven. Ik heb het aan een paar mensen laten lezen en die vonden dat ik naar een uitgeverij moest sturen. Vervolgens heb ik het naar een paar uitgevers gestuurd en een tijdje geleden kreeg ik een telefoontje van een uitgeverij.” Lachend: “Mijn vrouw geloofde het eerst niet.” Klaar met schrijven is hij in elk geval nog niet. “Ik heb al een idee voor een volgend boek.”

Tekst en beeld: Marieke Vullings