Geplukt Jan Classens

Hij is iemand die naar eigen zeggen altijd heeft geleefd om te werken. Deze 66-jarige oud-schooldirecteur heeft twee gouden rechterhanden, zat in de dorpsraad en bij het kerkbestuur, zingt bij drie koren en zet zo veel mogelijk zijn 'positieve bril' op. Deze week wordt Jan Classens uit Vredepeel geplukt.

Er is geen huis in de familie waar Jan niet geklust heeft. Hij draait zijn twee rechterhanden nergens voor om. "Ik heb altijd gezegd: 'Wat een ander kan, kan ik ook'." Zo kwam het dat hij in 1980, samen met zijn vader en broers, zelf het huis in Vredepeel bouwde waar hij nu nog steeds woont met zijn vrouw Ine. "Nu doe ik vooral klusjes in het dorp, bij mijn broers of zussen of bij mijn kinderen. Ik word er blij van, omdat ik hen er een plezier mee doe. Ik heb er nooit voor geleerd, maar ik voel me een echte bouwvakker. Als ooit mijn tijd gekomen is, hoop ik ook dat ze 'daarboven' een bouwvakker nodig hebben. Want niks doen past niet bij mij. Ik heb ook altijd gegrapt dat ik de weg naar de hemel zou beklinkeren voor mijn vader. Hij is vorig jaar op 96-jarige leeftijd overleden."

Jan is de op vier na oudste in een gezin met veertien kinderen: tien jongens en vier meisjes. "Mijn vader zei altijd heel trots dat hij zijn eigen elftal bij elkaar had", vertelt Jan. Hij werd geboren op 8 december 1951 in Veulen en groeide daar op. In Haelen ging hij op kostschool en daarna volgden het kleinseminarie in Tilburg en het grootseminarie (een priesteropleiding) in Roosendaal. "Het leek me geweldig om naar verre plekken te gaan om mensen te helpen. Maar toen ik 22 was, zat ik in een welles-nietes-fase. Ik twijfelde of ik wel echt dat werk en dat leven wilde."

'Wat van ver komt, is goed'

Uiteindelijk koos hij voor de PABO in Etten-Leur. "Als leerkracht kon ik helpen, zoals ik altijd al had gewild. Het beste uit je leerlingen halen en ze laten inzien waar ze goed in zijn." Na zijn afstuderen kon Jan in 1977 aan de slag bij basisschool Regina Pacis in Vredepeel. "Ik ben een Limburger, dus ik wilde graag terug verhuizen", aldus Jan. Maar hij kwam niet alleen. "In Roosendaal heb ik mijn vrouw Ine leren kennen. Ze zat daar bij een tafeltennisvereniging. Toen hun clubgebouw afbrandde, trainden ze tijdelijk bij ons op het seminarie. Zo heb ik haar leren kennen. Ik maak over haar altijd het grapje 'Wat van ver komt, is goed'. Maar het is waar. Vorig jaar waren we veertig jaar getrouwd. Ons geheim? Mijn moeder zei altijd 'Als je het met één iemand niet kunt rooien, kun je het met een ander ook niet.' Het is geven en nemen en je zegeningen tellen."

Op de Vredepeelse basisschool werkte Jan als directeur en leerkracht van de groepen 5, 6, 7 en 8. Dat werk deed hij 25 jaar lang met veel plezier, tot hij tien jaar geleden vroegtijdig moest stoppen vanwege zijn gezondheid. "Ik hoop dat ik mijn leerlingen heb bijgebracht dat ze ervoor moeten gaan als ze iets graag willen, dat ze hebben geleerd met andere mensen om te gaan en een positieve houding leerden te hebben. Dat vind ik nog wel het belangrijkste."

Zelf staat Jan ook positief in het leven, ondanks dat hij minder leuke dingen meemaakte. Op zijn 38e werd hij getroffen door een hartinfarct. In 2000 verloren Jan en Ine hun oudste dochter Janine bij een auto-ongeluk. "Ze zou dat jaar 21 worden, had net haar draai gevonden als kapster en had een vriendje. We hebben jammer genoeg nooit geweten wat er nu precies gebeurd is." Datzelfde jaar werd Jan getroffen door een lichte beroerte (TIA), waardoor hij rechts verlamd raakte en lang moest revalideren. "Dat was een heftig jaar, maar ik kan er inmiddels goed mee omgaan. Ik ben ook heel realistisch. Er is geen weg terug, het is nu eenmaal gebeurd. Ik ben blij met de mooie tijd die Janine wél heeft gehad."

'Niet op zijn 'gat' zitten'

Het paar heeft nog drie kinderen. Dochter Mariska (36) woont in Well, Anita (33) in Venray en zoon Ronnie (31) in Best. Samen zijn ze goed voor vier kleinzonen, een kleindochter en een kleinkind dat zich in het nieuwe jaar aandient. "Op donderdag passen we altijd op en dat is een feest. Het zijn kinderen die graag iets willen ondernemen, zoals naar de speeltuin, in de moestuin werken of helpen grasmaaien. Dat is beter dan op je 'gat' blijven zitten."

Als lid van de dorpsraad in Vredepeel (van 1979 tot 2012, waar hij een koninklijke onderscheiding voor kreeg), lid van het kerkkoor (sinds 1992), bestuurslid van de kerk (sinds 2006), voorzitter van de Zonnebloem-afdeling De Peelbloem (sinds 2015), chauffeur van de Wensbus, lid van het ouderenkoor in Ysselsteyn en lid van het levensliederenkoor de Smelebrothers zit Jan allesbehalve op zijn 'gat'. "Zingen doe ik al sinds de lagere school en ik deed het altijd als ik aan het klussen was, net als een echte bouwvakker. Het is echt een uitlaatklep, maar ook een manier om anderen een plezier te doen." Eén keer in de veertien dagen staat een avondje rikken op de agenda met zijn broers. "De tijd die dán nog over is, heb ik nodig om te slapen", grapt Jan.