Twee jaar lang de wereld rond per fiets, Guus van Veen deed het

De 23-jarige Guus van Veen is sinds een maand weer in zijn woonplaats Leunen te vinden. Het was even geleden, want in juni kwam hij namelijk terug van een twee jaar durende wereldreis. Dit was niet zomaar een wereldreis, Guus vertrok namelijk te fiets vanuit Leunen en heeft bijna de gehele reis op zijn tweewieler afgelegd. Zijn tocht, waarbij hij ongeveer 50.000 kilometer fietste, liep door 32 landen in Europa, Azië en Afrika.

Het idee voor deze bijzondere wereldreis ontstond bij Guus toen hij werkzaam was als militair bij defensie. “Ik raakte een beetje vermoeid door de dagelijkse sleur en nam het besluit om te gaan reizen zodra mijn contract afliep”, legt Guus uit. Hij hoefde niet lang na te denken over zijn vervoersmiddel. “De fiets heeft niet alleen economische voordelen, maar doordat je op de fiets vrij ‘langzaam’ beweegt, zijn er meer mogelijkheden voor sociaal contact en sla je niet zo makkelijk mooie stukjes over. Daarnaast leek het me een hele leuke, avontuurlijke uitdaging en daar hou ik echt van.”

Start
Twee jaar lang droomde Guus over dit idee en toen zijn contract afliep, besloot hij ervoor te gaan. “Ik kocht een speciale reisfiets, toen kon ik niet meer terug”, lacht Guus. Hij maakte een globale route en bepakt met slechts 10 kilo vertrok Guus begin juli 2020 aan zijn reis. Vanuit Leunen fietste hij richting het zuiden. Per dag fietste Guus zo’n 50 tot 170 kilometer. “Dit deed ik voornamelijk via bospaadjes. Het was een bewuste keuze om niet te veel over de weg te fietsen, ik wilde zo veel mogelijk zien.” Slapen deed Guus vooral buiten toen hij door Europa fietste. Hij had dan ook een 'bivy zak' (een waterdichte zak voor om zijn slaapzak), slaapzak en matje in zijn beperkte bepakking zitten.
Al snel gooide corona roet in Guus’ originele planning. “Ik wilde eigenlijk richting Afrika, maar toen ik in Zuid-Spanje aankwam na anderhalve maand, bleek dat het vanwege corona lastig was om aan een visa te komen. Marokko en Algerije waren allebei dicht.” Daarom besloot Guus zijn plan om te gooien en richting Azië te fietsen. “Ik wilde zien hoe ver ik richting het oosten kon en nam de beslissing dat te proberen.”

Gastvrijheid
In Azië viel het Guus al snel op hoe gastvrij de mensen daar waren. “In Europa was het soms best pittig”, licht hij toe. “Daar voelde ik me soms best eenzaam. Mensen spraken me niet echt aan en er was weinig hulp. Soms fietste ik een dag door de woestijn zonder eten. Drinken deed ik dan uit een beekje. Wat chloortabletten erbij en dan was het redelijk drinkbaar. Dit was in Azië heel anders.” Via Turkije fietste Guus langs de Syrische grens Irak binnen. “De Koerden zijn heel erg gastvrij. Ik kreeg gratis eten en onderdak aangeboden, dat was heel bijzonder. Ik legde heel makkelijk contact. Toen mijn fiets daar kapot ging, ging een groepje jongens meteen voor mij op zoek naar een fietsenmaker. De fietsenmaker was ziek, maar kwam speciaal voor mij zijn bed uit om mijn fiets te maken. Ik mocht hier niet eens voor betalen. Zo kwam ik ook een keer in een restaurant terecht, waar ik om de wificode vroeg. Dit was een super de luxe restaurant, waar allemaal Porsches en Jaguars voor de deur stonden. Toen ik over mijn reis vertelde, reageerde iedereen zo enthousiast. Het eten was gratis en ik mocht er zelfs twee nachten slapen.”

Vanuit Irak fietste Guus door naar Iran, waar de mensen volgens hem zo mogelijk nóg gastvrijer waren. “Mensen vroegen me niet of ze me konden helpen, maar hóe ze me konden helpen. Ook mocht ik letterlijk nergens voor betalen en werd me bijna gesmeekt om te blijven slapen. Het Koerdische gedeelte van Iran was echt het toppunt. Als ik ergens stilstond, stonden er binnen no time tien man om me heen die hun hulp aanboden.”

Afrika
Guus vervolgde zijn reis naar Pakistan, maar kwam vanwege corona niet verder. “Tegen mijn principes in heb ik toen het vliegtuig naar Egypte genomen”, vertelt hij. “Zo kon ik toch nog door Afrika fietsen.” Guus fietste vervolgens onder andere door Sudan, Ethiopië, Kenia, Uganda, Tanzania, Zambia, Botswana, Zuid-Afrika en Kongo. Alleen in West-Afrika kwam hij niet. “Ik wilde graag naar Nigeria, omdat dat land op de route lag. Helaas lukte dat niet.” Ook in Afrika beleefde Guus mooie tijden. “De natuur en het ‘wildlife’ zijn daar prachtig. Het was er wel minder veilig dan in Azië, omdat je minder werd beschermd. Toch ben ik nooit echt in gevaar geweest vanwege mensen. Het gevaarlijkste tijdens mijn reis was het verkeer.” Ook liep Guus meerdere keren malaria op en kreeg hij tyfus. “Ik heb wel een paar keer in het ziekenhuis gelegen, ja”, lacht hij. “Toch is de wereld een veel mooiere en veiligere plek dan mensen denken.”

Guus’ wereldreis kwam in Tsjaad abrupt ten einde, toen hij werd aangehouden door de politie omdat zijn papierwerk niet in orde was. “Ik ben toen gedeporteerd en werd op het vliegtuig naar Nederland gezet, helaas.”

Impact
Ondanks dat het niet gepland was en hij in eerste instantie heel erg baalde, voelde thuiskomen toch ook fijn voor Guus. “Eten van hoge kwaliteit, een zacht bed, warm water”, somt hij op. “Ik voelde me hier de eerste twee weken constant heel schuldig om. Tijdens mijn reis viel dit gevoel wel mee, omdat ik vaak primitiever leefde dan de mensen daar. Het schuldgevoel kwam dus echt thuis pas. Nederlanders leven als koningen, maar klagen vaak over de meest simpele dingen. Ik zie brood tegenwoordig echt als een luxeproduct.”

De wereldreis heeft een grote impact gehad op Guus. “Ik merk wel dat ik veranderd ben door mijn reis”, geeft hij aan. “Ik heb veel geleerd. Het is mijn voornemen om hier in Nederland gastvrijer en opener te zijn naar anderen. Ook leer je echt hoe mooi het is om dingen met anderen te delen. Dat kan hier echt beter. Ook het stukje gemeenschap mis ik hier, ik probeer mensen nu vaker uit te nodigen om te komen eten. Eten kun je zien als een stukje verbinding tussen mensen. Het lijkt me mooi om hechter te worden met de buurt. Ook sta ik op de website van de fietsvariant van 'couchsurfing': fietsers zouden hier kunnen overnachten." Guus heeft veel vrienden gemaakt tijdens zijn reis en heeft dan ook met een aantal mensen nog contact. "In Pakistan ben ik bijvoorbeeld naar drie bruiloften geweest. Ik spreek een jongen uit Congo nog heel veel en heb ook nog veel contact met een vriendin uit Kameroen. Dat is wel
heel leuk."

Toekomst
Ondanks dat Guus nog geen vaste planning heeft, wil hij volgend jaar graag bij de commando's. "Daar droom ik al heel lang van, maar momenteel ben ik even op zoek naar een leuk baantje ergens in Europa." De kans is dan ook groot dat Guus inmiddels Nederland weer verlaten heeft. "Ik ben momenteel aan het solliciteren bij een surfhostel in Portugal. Het lijkt me leuk om daar aan de slag te gaan. Ik ga sowieso op de korte termijn terug naar het buitenland, daar is geen twijfel over mogelijk."

Tekst: Floor Velthuizen