Geplukt Joep Bus Venray

Joep Bus uit Venray is al vijftig jaar werkzaam bij dezelfde werkgever, enF heeft inmiddels een pensioengerechtigde leeftijd bereikt. Toch kan hij het werk voor aannemersbedrijf Teunissen niet helemaal loslaten en gaat hij nog drie halve dagen aan de slag. Deze week wordt de 66-jarige Joep geplukt.

Als 16-jarige jongen kon Joep een week nadat hij zijn school had afgemaakt, aan de slag bij aannemersbedrijf Teunissen in Ysselsteyn. En daar is hij nooit weggegaan. "Ik had zowel een timmer- als metseldiploma toen ik van school kwam. Bij Teunissen werd ik metselaar en verdiende toen in die tijd 29 gulden per week." Tot zijn 42e heeft Joep bij het bedrijf gemetseld, maar vanwege een polsblessure werden zijn taken aangepast. "Ik mis het plezier dat ik kreeg van metselen, maar ik had teveel last van mijn pols om het te blijven doen. Soms werkte ik overdag bij Teunissen en in de avonduren kluste ik nog bij voor familie of vrienden. Daarna liep ik een week met pijn aan mijn pols. Toen mijn vrouw vroeg waarom we eigenlijk getrouwd waren, ben ik over mijn gezondheid gaan nadenken. Ze had honderd procent gelijk. Sindsdien werk ik in de transport en ben ik veel op de weg te vinden. Ik breng de materialen naar de bouwlocaties. Ik kom overal en tref veel mensen."

Omdat Joep volop geniet van zijn werk, vindt hij het moeilijk om volledig afscheid te nemen van zijn baan. En daar waren zijn bazen het over eens. "Mijn bazen vroegen of ik nog drie halve dagen in de week zou willen blijven werken. Het werk gaat me aan mijn hart, anders was ik nooit vijftig jaar bij hetzelfde bedrijf gebleven. Ik heb het altijd super naar mijn zin gehad en heb nooit de behoefte gehad om verder te kijken. Als je definitief met pensioen gaat, sluit je iets af wat je nooit meer terugkrijgt en wordt de wereld om je heen een stuk kleiner. Nu hoor je ergens bij. Zo lang als het kan blijf ik hier werken. Ik heb al twee nieuwe heupen, maar die zitten goed vastgeschroefd. Zodra het lichamelijk minder gaat, moet ik stoppen met werken."

Maar werken is niet het enige onderdeel van Joeps leven, hij heeft een hele lijst aan hobby's. Zo is hij al 34 jaar lang lid van de scheidsrechtersvereniging Horst-Venray, waarvan hij 29 jaar scheidsrechter is geweest. "Ik heb zelf jaren gevoetbald en was heel fanatiek. Je kan wel stellen dat ik een vervelend mannetje was. Uiteindelijk ben ik zelf wedstrijden gaan fluiten door heel Limburg. Ik stond elk weekend op het voetbalveld. Ja, mijn vrouw heeft in die tijd veel gepikt. Maar we zijn nog altijd getrouwd, inmiddels al 42 jaar", vertelt Joep lachend.

Zes jaar geleden werd hij voor zijn werkzaamheden geridderd. "Daar ben ik wel trots op, maar je doet het altijd samen. Samen kun je veel, alleen niks. Ik kreeg wel eens kritiek dat ik te weinig kaarten trok, maar dat zat niet in mijn aard. Ik hou wel van een geintje en wilde het liever verbaal oplossen."
Er zitten ook minder leuke kanten aan het fluiten van voetbalwedstrijden, legt Joep uit. Zo is hij na een slechte wedstrijd wel eens achtervolgd door boze toeschouwers. "Maar ik laat niet over me heen lopen, ik ben rechtuit en heb een grote mond terug. Ik hou van rechtvaardigheid. Het kwam een paar keer per jaar voor dat je een slechte wedstrijd floot, maar dan verontschuldigde ik me na afloop. Dan was het meestal weer goed, op een aantal keren na."
Na zijn tweede heupoperatie hield Joep het voor gezien. "Ik mis het fluiten, maar aan alles komt een eind. Het was het mij niet waard om opnieuw op te starten. Nu richt ik me op het begeleiden en coachen van scheidsrechters."

Ondanks dat Joep het jarenlang druk heeft gehad met werk en het fluiten van voetbalwedstrijden, maakt hij ook tijd vrij voor zijn vrouw, drie dochters en twee kleindochters. "Mijn vrouw en ik doen veel samen. We gaan regelmatig op vakantie, we houden van fietsen en wandelen en normaal gesproken gingen we elke vrijdag naar het terras. Zelf ga ik ook nog elke woensdag met mijn bromfiets uit 1978 rijden. Met een aantal collega's hebben we groep gevormd waarmee we gaan toeren. Ik verveel me niet snel en zie mijn pensioen zonnig in."

Tekst en beeld: Jeanine Hendriks